Blog Lisette: een rol spelen

Al vanaf dat Nina 9 maanden oud was, hebben wij uren gespendeerd op de spoedeisende hulp (SEH) van het ziekenhuis. Onze ervaring is dat als het echt goed mis is, je bij aankomst direct gezien en geholpen wordt. Is er iets minder spoed, dan kan je soms uren wachten op een dokter, onderzoek of uitslag. Thuis had ik uiteindelijk een noodtas klaar staan en een lijstje met spullen, zodat wij die altijd snel konden pakken als Nina weer moest worden opgehaald met de ambulance.

Kroon gemaakt door oma

In de noodtas zat dan altijd een oplader, fles water, wat eten voor mama, een kleurboek, kleurtjes, een spelletje, tablet, schoon ondergoed en pyjama, een kroon gemaakt door oma en Nina haar knuffelijsberen. Soms was Nina te ziek om iets te doen tijdens het wachten. Maar heel vaak wilde zij juist wel nog wat doen en zo begonnen de rollenspellen. De ijsberen hadden hier altijd de hoofdrol in. Van gaasjes en tape uit de kast op de kamer maakte ik trouwjurken voor de ijsberen of een bedje om in te slapen.

Nina met de kroon gemaakt door haar oma

Getrouwde ijsberen

Het mooiste was als Nina met bed en al over de gang mocht op weg naar een onderzoek of afdeling, want dan speelden wij dat zij in een koets zat en dat Nina de koningin was! En maar zwaaien naar iedereen. De rollenspellen zetten zich voort op de afdeling. Negen van de tien opnames lag Nina in isolatie, wat inhoudt dat zij niet de kamer af mocht. En dan ook nog eens aan allerlei snoeren en slangen, waardoor er nauwelijks bewegingsvrijheid was. Onze fantasie kreeg de vrije loop en samen acteerden wij erop los. De kamer was een kasteel, schip of tropisch eiland, maar het meest van alles een trouwzaal. Hoe vaak de ijsberen niet al getrouwd zijn!

Het mooiste was als Nina met bed en al over de gang mocht op weg naar een onderzoek of afdeling, want dan speelden wij dat zij in een koets zat en dat Nina de koningin was! En maar zwaaien naar iedereen.

Deze liefde voor het acteren zette zich ook thuis voort. Nina maakt (nep)vlogs, bedenkt zelf reclamespotjes en inmiddels zit Nina op musicalles. De hele week kijkt ze daar naar uit. En daar kruipt ze helemaal in de huid van haar personage.

Radiospotje voor de Kanjerketting

Daarom vond ze het ook ontzettend leuk toen ze gevraagd werd voor het inspreken van een radiospotje. En niet zomaar één, maar die voor de Kanjerketting. En ook niet thuis of in het ziekenhuis. Hiervoor reisde Nina af naar het kantoor van DPG media in Amsterdam. Alleen al het gebouw en de opnamestudio maakte veel indruk op Nina. Als een vis in het water zat zij daar op de stoel, koptelefoon op en microfoon voor haar neus. Alsof dit haar dagelijkse werk was. Maar bij het zien van de tekst die zij voor moest lezen, klapte ze dicht. Dikke tranen rolden over haar wangen. Het woord kanker stond in de tekst. Hoe open wij thuis ook zijn over Nina haar ziekte, dit woord gebruiken wij niet heel vaak. Even wist zij niet hoe zij deze tekst moest vertellen. Toch ineens wist zij zelf het antwoord, zij zou een rol spelen. De tekst voordragen alsof het niet over haar ging. En zo geschiedde, in één keer was de opname gepiept. Nog een tweede opname voor de zekerheid. Wat deed zij dit ongelofelijk knap, vanuit haar eigen emoties zo hup in de rol van iemand anders. En nu is het wachten tot wij haar horen op de radio, bij één van de zenders van DPG media. Joey, Qmusic, een aantal internetstations, business radio en Spotify. Luisteren jullie mee?

Lisette, mama van Nina